Gastrologische wijsheden deel 1

meester

Gesprekken met de Meester.

 

In de oude geschriften lees je telkens verhalen van de leerling die naar de meester stapt met een vraag. De antwoorden van de meester zijn vaak erg dubbel…oordeel zelf:

De leerling kwam naar de meester en zei: ‘Help me alstublieft om mijn geest tot rust te brengen.’ De meester antwoordde: ‘Breng me je geest en ik beloof dat ik je zal helpen.’ De leerling dacht na en zei: ‘Maar Meester, ik kan mijn geest niet vinden.’ ‘Ah’, zei de meester, ‘Dan heb ik hem al tot rust gebracht.’

Wat me ook opvalt…’De meester’ woont meestal afgezonderd op een berg, in een grot of loopt ergens mediterend rond tussen de menigte. Met deze metafoor in mijn achterhoofd trok ik naar Rome. Daar woont de gastrologische meester in afzondering onder een brug. Ik trof hem aan in de schaduw van de Engelenburcht met zijn blik op de obelisk van het Sint-Pietersplein.

“Meester,” vroeg ik, “Waarom kunnen we duurzaamheid en waste niet koppelen aan gastrologie?”

“Wat reeds is, is” antwoordde de meester.

Nu ben ik een rasechte Rotterdammer die soms het schuim op de mond krijg van al de onzin die sommigen staan te bazelen, dus dacht ik…nu even concreet doorpakken… en stelde de zeer beleefde vraag:

“Maar Meester, wat bedoelt u?”

“Wat reeds is, is” antwoordde de meester terug. Waarschijnlijk zag hij het ongeloof in mijn ogen waarna hij verder ging… “Het niet verspillen van schaarse middelen is een uitgangspunt in gastrologie…dus…wat reeds is, is.”

Ik wilde geen trammelant ontketenen in Rome en dacht…ik stel snel een nieuwe vraag.

“Meester,” vroeg ik, “Waarom koppelen we de lokale boeren, de korte keten en bio niet aan de gastrologie?”

“Wat reeds is, is” antwoordde de meester terug en ging in één ruk door omdat hij de bliksemschicht in mijn ogen zag…”Chefs zijn niet de loopjongens voor wie dan ook. Niet van de lokale boeren, noch de bio noch de multinationals.”

Aangezien drievoud in Rome een betekenis heeft, dacht ik…laat me een derde en laatste ultieme vraag stellen.

“Meester,” vroeg ik, “Waarom zouden we niet al het vlees, alle groenten en alle aardappelen in de steamer bereiden of alles gevacumeerd garen zoals alle smart grootkeukenkoks?”

Voor één keer zag ik de rollen omgekeerd. Ik zag een bliksemschicht in de ogen van de meester en ik voelde me als Rotterdammer niet écht op mijn gemak aan de oever van de Tiber.

“Kijk omhoog,” antwoordde de meester, “Zie je de zon?” “Jawel” antwoordde ik.

“Kijk omlaag,” antwoordde de meester, “Zie je het water?” “Jawel” antwoordde ik terug.

‘Kijk om je heen,’’ antwoordde de meester, “Zie je het plastic?” Wederom kon ik niet anders dan dit beamen.

“Zij maken allen deel uit van ons leven en koken is leven.” Waarna de meester zijn strenge blik terug op de obelisk richtte.

“Tijd voor een dubbele espresso,” dacht ik…en graag extra strong…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s